afscheid

Ik heb deze week mijn zoon uitgezwaaid. Hij gaat voor bijna een half jaar backpacken aan de andere kant van de wereld. Ik gun het hem van harte en ik weet dat hij het kan maar als moeder heb ik er wel een beetje moeite mee. Hij vliegt letterlijk uit en de zoon die ik had zal anders zijn dan de zoon die terug komt.

 

Ik moet hem loslaten. Er op vertrouwen dat hij zichzelf kan redden. Ik heb geen grip meer op het tijdstip dat hij thuiskomt van een avondje stappen, geen idee of hij gezond eet en meer van dat soort dingen waar een moeder zich bezorgt om maakt.

Er zijn voortdurend momenten in ons leven dat we moeten loslaten. Vaak gaat het om kleine dingen en gebeurtenissen maar af en toe komen er indringende zaken voorbij. Een kind dat uitvliegt, een geliefde die overlijdt, je gezondheid die het af laat weten, een baan waaruit je ontslagen wordt. Opgeteld in een mensenleven zijn dat heel wat emoties die je ‘een plekje moet geven’. Dat kost tijd en energie. Uiteindelijk is het ingebed in je leven en kun je er mee verder.

 

Er zijn mensen die daar heel veel moeite mee hebben. Zo zeer zelfs dat het hun leven op de kop zet. Ze willen wel verder maar kunnen niet. Omdat ze het verdriet of de boosheid of welke emotie dan ook niet kunnen loslaten. Uiteindelijk merken ze (of hun omgeving) dat ze niet meer goed functioneren in het dagelijkse leven. Dan is ingrijpen geboden. In de Lifecoaching is er veel aandacht voor loslaten en verwerking van emoties. Op verschillende manieren kan ik je helpen zodat je het leven weer aan kunt.